รูปแกะสลัก และ พื้นบันไดหิน

บทความนี้ ผมได้นำมาจากเฟสบุ๊คของน้อง Note Daratrai ซึ่งเป็นบทความที่ให้ข้อคิดที่ดีในการทำงานมาฝากเพื่อนๆ ชาวไลโอเนสกันครับ

เรื่องมีอยู่ว่า....

ในวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีรูปหินอ่อนแกะสลักที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นรูปแกะสลักที่สวยที่สุดในโลก ผู้คนที่ผ่านไปมาก็ต้องแวะเข้ามาชื่นชมความงามของรูปสลักแห่งนี้

พอตกกลางคืนเมื่อวิหารปิดทำการบทสนทนาที่ไม่มีใครได้ยินระหว่าง รูปแกะสลัก และพื้นบันไดหินอ่อนของวิหารก็ได้เริ่มต้นขึ้น

บันได: ท่านรูปแกะสลัก ข้าช่างรู้สึกอิจฉาในตัวท่านจริงๆ ตัวข้านี้ช่างอาภัพต่ำต้อยยิ่งนัก ข้าเป็นเพียงบันไดที่ผู้คนผ่านไปมาต้องเหยียบย่ำบนตัวข้า บางครั้งข้าต้องผจญทั้งแดดฝน ร้ายไปกว่านั้นยังต้องเจอสิ่งสกปรกโสโครกที่ติดมากับร้องเท้าที่ผู้คนมาเหยียบย่ำตัวข้า ต่างกับท่านที่มีแต่คนมานิยมชมชอบในความงามของท่านจริงๆเลย

รูปแกะสลัก: ช้าก่อนเพื่อนเอ๋ย จริงๆเจ้าอาจจะลืมไปแล้วว่าเรากับท่านนั้นก็เคยอยู่ร่วมกันมาก่อนบนภูเขาในอดีต แต่ท่านกับเรานั้นต่างกันเพียงแค่วันที่คนไปนำเรามาจากภูเขานั้น ท่านเพียงแค่ถูกช่างนำมาตัดและนำมาปูเพื่อเป็นบันไดของวิหารเท่านั้น

ซึ่งต่างกับตัวเราที่ถูกช่างนำเราไปแกะสลัก ในขณะที่ช่างนำเราไปแกะสลักนั้น เราแสนเจ็บปวดทรมาน ทุกๆครั้งที่ช่างตอดลิ่มสลักหินลงบนตัวเรา เรานั้น กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานแต่ก็ไม่มีใครสามารถได้ยิน ทุกๆครั้งที่ช่าง ตะไบเพื่อตกแต่งตัวเรา น้ำตาแห่งความเจ็บแสบปวดร้าวของเราก็ได้หลั่งออกมา แต่ก็ไม่มีใครได้เห็น เราต้องยอมอดทน ทรมาน จ่ายราคาแห่งความเจ็บปวด จนสุดท้ายเราก็กลายมาเป็นรูปแกะสลักที่สวยงามมีแต่คนชื่นชมในความสำเร็จของเรา

บทสนทนานี้บอกอะไรกับพวกเราบ้าง ลองถามตัวเองดูนะว่าเรายอมจ่ายราคามากแค่ไหนเพื่อที่จะทำให้เราบรรลุฝัน...

งานของพวกเรานั้น ไม่ง่าย แต่มันเรียบง่าย งานที่เรียกได้ว่าเป็นงานที่เปรียบเสมือนลมหายใจของพวกเรานั้นก็มีเพียงแค่ การแสวงหารายชื่อ การโทรศัพท์ทาบทามเพื่อทำให้เกิดการนัดหมาย การต่อสู้เพื่อที่จะได้อยู่ต่อหน้าลูกค้าให้ได้นานและบ่อยครั้งที่สุด การเปิดใจเพื่อเสนอขายและปิดการขาย การพบลูกค้าเพื่อไปเยี่ยมเยียนและบริการลูกค้า และสุดท้ายการขอต่อรายชื่อเพื่อเป็นวัตถุดิบในการที่เราจะสามารถคงอยู่ในอาชีพและธุรกิจของเราต่อไปได้

---

"ช้อปร่วมกัน ทำดีร่วมกัน รับผลประโยชน์ร่วมกัน"

คมกริช อารีย์
สมาชิกพรีเมี่ยมไลโอเนส